درقاب عکسی کهنه

 

 

نگذار  اینجا  بوی  خار و خس  بگیرم

 

می خواهم  ازدنیا دلم را  پس بگیرم

 

می خواهم  امشب برگ برگ  هستی ام  را

 

ازشاخه های  این شب نارس  بگیرم

 

من  آمدم  تا  حجم   اقیانوس  را  از

 

جغرافیای   شانه ی  اطلس  بگیرم

 

کولی  شدم   تا مثل تقدیر  نگاهت

 

آئینه را  از هر کس و  ناکس  بگیرم

 

اما چه با من می کندچشمت که باید

 

هم گفته،هم ناگفته ام راپس بگیرم

 

گر نیستند این  ناکسان  اما  چگونه

 

داد خود از این  لشکر  کرکس  بگیرم

 

ای تلخ شیرین شوخ تند!ای مرگ! بگذار

 

کام خود از آن خنده های گس بگیرم

 

ای  با  تنم  از  عطر  کافور   آشناتر !

 

نگذار اینجا  بوی  خار و خس   بگیرم

 

دلتنگم از جنجال  جنگی سرد  اینجا

 

بازندگی می خواهم  آتش بس بگیرم

 

درقاب عکسی کهنه،مادرچشم در راه

 

تا  ماه را  در طوقی  از  اطلس   بگیرم

 

کودستمال خیس اشک ای روح باران ؟

 

تا گرد  از آن   چشمان  دلواپس  بگیرم

 

دکتر محمد بهرامیان

 

 

کاش

 

 

آن که  رخسار ترا  اینهمه زیبا می کرد

 

کاش  از  روز ازل  فکر  دل ما  می کرد

 

آنکه  می داد ترا  حسن و نمی داد وفا

 

کاشکی فکرمن عاشق شیدا می کرد

 

یا   نمی داد    ترا   اینهمه    بیدادگری

 

یا مرا  درغم  عشق تو شکیبا می کرد

 

کاشکی گم شده بوداین دل دیوانه من

 

پیش ازآن روزکه گیسوی توپیدا می کرد

 

ای که درسوختنم بادل من ساخته ای

 

کاش یک شب دلت اندیشه فردامی کرد

 

کاش   می بود  به فکر   دل  دیوانه  ما

 

آنکه  خلق پری   از آدم و  حوا  می کرد

 

کاش درخواب شبی روی تومی دیدعماد

 

بوسه ای  از لب لعل تو  تمنا    می کرد

 

 

عماد الدین حسنی برقعی

 معروف به

عماد خراسانی

 

 

تاج ولایت علی

 

 

تا  تاج  ولایت  علی  برسرمه

 

هر روج مرا خوش ترونیکوترمه

 

شکرانه اینکه میردین حیدرمه

 

از  فضل  خدا و   منت  مادرمه

 

 

کمال الدین ابوالفتح

بندار رازی

قرن چهارم

 

وین گردوغبار

 

 

فانی است دراین جهان فانی همه چیز

 

اندر  پی   مال و  جاه، با  کس   مستیز

 

قارون شده چون غبارو هارون شده گرد

 

وین  گرد و  غبار   هم  نیرزد   به  پشیز

 

 

حسین قدس نخعی

 

 

تفرقه

 

 

آن جمع که شد تفرقه  نابود شود

 

ور تفرقه جمع شدزیان سود شود

 

کاری نبری پیش  بیک دست  مناز

 

مغرور  به نزد  هر که  مردود  شود

 

 

حسین سرو

 

 

گاه و بیگاه

 

به آواز بلند

 

گاه و بیگاه به خود می گویم:

 

- از پس آن همه روزان و شبان

 

سر به دیوار زدن، نالیدن -

 

بی طنین است صدا

 

درشبستان زمان!

 

گرجز این است، چرا

 

شهربی زمزمگان

 

نپذیرفت مرا ؟

 

من به آواز بلند

 

بارها گفته ام آن درد

 

کز درون این همه ویرانم کرد،

 

                                چه بود؛

 

کسی اینجا، هرچند،

 

داستانم نشنود.

 

 

درپس پچ پچ محتاط نسیم

 

نیست از نعره عصیان خبری؛

 

دل من

 

مثل یک صخره عریان

 

مکمن توفانهاست؛

 

خورده بس سیلی دشنام و هنوز

 

همچنان پابرجاست.

 

 

گرچه فریاد مرا

 

ساکنان حرم خاموشی

 

ازحریم خوش خود می رانند،

 

وقت آنست دگر

 

که بگویم سخن ازآنچه گذشت

 

نه به نجوا، که به آواز بلند.

 

 

مهستی بحرینی

1344الی1349

 

هرکس که ستم کند

 

آدینه   به  بازار   شدم  وقت  نماز

 

دیدم کبکی  نشسته  برسینه باز

 

اینم عجب است،کبک برسینه باز

 

هرکس که ستم کندستم بیند باز

 

 

حضرت حکیم

افضل الدین محمد مرقی کاشانی

معروف به

بابا افضل کاشانی

 

غافل مشو

 

درکاربحق توکل  هر کسکه نمود

 

نه رنج فزون دید نه خود رافرسود

 

او  راهنمای کل  موجودات است

 

غافل مشو ازفریضه حمد وسجود

 

 

حسین سرو

 

برپای دلم

 

از دست تو گر زهر رسد  قند بود

 

بر پای دلم   ز عشق تو   بند بود

 

می گردم ومی آرمت آخربه کمند

 

از هند و  عراق  وگر  سمرقند بود

 

 

حجار شیرازی

 

اندرطلبت

 

 

اندر  طلبت  گرد  جهان  می گردم

 

گاهی به زمین وآسمان می گردم

 

هرجا که روم تویی  ولی  کور منم

 

بیهوده به گرد  این و آن  می گردم

 

 

محمود عشقی

 

عشق کیشان

 

ایمان درست  عشق کیشان دارند

 

هرچند  که  ظاهری  پریشان دارند

 

مفتاح حقایقی که می جویی فیض

 

زیشان غافل،مشو که ایشان دارند

 

 

حضرت

ملامحسن فیض کاشانی

 

 

 

قاضی

 

خواهی  که  میان  خلق   قاضی  باشی

 

باقی  مانی   گهی  که   ماضی   باشی

 

بر خلق   خدا   حکم    چنان  کن  که  اگر

 

آن  برتو   کند  کسی،  تو   راضی  باشی

 

 

مجدالدین نسوی

قرن هفتم

 

 

مسکین دلکا

 

مسکین دلکا،شب وصال است امشب

 

دیگر  ز چه رو  ترا  ملال  است  امشب

 

از    طالع   خود     مگر    نداری     باور

 

کایام    فراق  را   زوال   است   امشب

 

 

ناصری فسایی

متوفی 1299

 

 

غیبت

 

الغیبة ان تقول فى اخیک ما ستره الله علیه.

 

غیبت آن است که

 

 درباره برادرت چیزى بگویى

 

 که خداوند آن را پنهان کرده است.

 

 

(میزان الحکمه،ح۱۵۵۱۰)

 

 

حضرت

 

امام جعفر صادق

 

 علیه السلام

 

 

جنگ نه ، صلح می خواهیم

 

جنگ نه، صلح بیاور

 

زیرا که این دو ملت می توانند دوستانه سرکنند.

 

ما می خواهیم تمامی روزهامان را باهم

 

درهمین خانه سرکنیم-

 

هر یک از ما درجهان خویش

 

بااحتکاراینهمه نفرت،هریک درجهان ویژه خویش چه خواهیم داشت؟

 

 

بیا، بگذار دوست باشیم،

 

بگذاذ ازکوهستانهای اندوه بگذریم:

 

جنگ نه، صلح بیاور

 

برای این دوملت

 

تا اینکه ما تمامی روزهامان را

 

در دوستی سرکنیم.

 

 

داود حیدر

Daud  Haidr

ازشعرای بنگلادش

 

 

ملاک شرف

 

خوش بخت آنکه صاحب علم است با ادب

 

علم  و   ادب  کجا و  کجا   اصل  یا   نسب

 

اصل و  نسب  ملاک شرف  برکسی  نشد

 

خواهی    اگر  فلاح    بجو    دانش و   ادب

 

 

حسین سرو

 

 

آیین برهنه پایی

 

 

شاهی خواهی،گدایی ازدست مده

 

آیین   برهنه  پایی    از  دست   مده

 

خواهی که به جذبه ای کشد یار  ترا

 

سر رشته   آشنایی  از دست   مده

 

 

واعظ قزوینی

 

 

هزار زنار

 

بر درگه عشق  گرمرا بار افتد

 

کاری بکنم که پرده  ازکار افتد

 

سجاده پرهیز  چنان  افشانم

 

کز  هر تارش   هزار  زنار  افتد

 

 

نزاری قهستانی

 

صداقت وصفا ، محبت و وفا

 

ما درس صداقت و  صفا  می خوانیم

 

آیین   محبت  و     وفا      می دانیم

 

زین بی هنران سفله ای دل مخروش

 

کانها  همه  می روند و  ما می مانیم

 

 

ملک الشعرای بهار

 

سه نشان ریاکاران

 

 

ریاکاران را سه نشان است ،

 

1- چون درمیان مردم باشند شادمان شوند

 

2- و درتنهائی به اندوه افتند

 

3- و همی خواهندکه مردم آنها را درهمه حال بستایند

 

 

 امیرالمومنین

حضرت علی

علیه السلام

 

 

 

عیبم مکن

 

از صحبت خلق  دیده  بر دوخته ام

 

وز  لاله  طریق  صحبت  آموخته ام

 

عیبم مکن ار بظاهر افروخته ام

 

درباطن من نگرکه چون سوخته ام

 

 

حضرت میر محمد باقر داماد

استرآبادی

( میر داماد)

 

باد غرور

 

بیهوده   میفکن   بگلو     باد  غرور

 

منمای رگ گردن خودسخت وقطور

 

برهان و دلیل و   منطق و  حجت آر

 

کس گوش نمی دهد  کلام تو بزور

 

 

حسین سرو

 

 

ناگزیر از وسوسه شیطان

 

گر بسنجند به حشر  اجر شب  هجران را

 

غالب آن است که شاهین شکندمیزان را

 

شد  اسیر   زنخت   قامت  چوگانی   من

 

گوی بنگر  که همی   زخمه زند  چوگان را

 

کفر زلفت  اگر این است برآنم که به عنف

 

صادر   جزیه    به گردن    فکند    ایمان  را

 

گر  به یعقوب   رسد   نکهت    پیراهن  تو

 

به  صبا    باز  دهد    بوی   مه  کنعان   را

 

شاه ترکان  خجل آید  زصف آرایی خویش

 

گر  به  پیرامن  چشمت   نگرد   مژگان  را

 

دل اگر سرکشد از خط تو  بسپار  به  زلف

 

چاره    زنجیر   بود     بنده     نافرمان    را

 

مه  نکاهیده   به  خورشید  نگردد   نزدیک

 

شاید  ار به   ز فزونی   شمرم  نقصان  را

 

عیب   یغما  مکن  ار دمدمه  شیخ  شنید

 

ناگزیر است  بشر   وسوسه  شیطان   را

 

 

ابوالحسن

یغما جندقی

 

 

بی یاد تو

 

ای درسر هرکس از خیالت هوسی

 

بی  یاد تو   بر نیاید  از من  نفسی

 

مفروش   مرا   بهیچ  و    آزاد   مکن

 

من خواجه یکی دارم وتوبنده بسی

 

 

حضرت سلطان العارفین

ابوسعید ابوالخیر

 

تک درختی درگذرگاه

 

آهنگ ارگ

 

من درخت شبم؛

 

تنگدل

 

تشنه چشمه نور

 

بیقرار روشنائی

 

درخت شبم

 

همه برپا مانده ام

 

تا به رهروان

 

قلبی از عشق نثارکنم؛

 

اما دریغ که مرا

 

سایه ای بس تنگ است

 

 

تک درختی در گذرگاهم؛

 

زود باشد که -

 

فروبسته لب

 

به دریای شب بگدازم....

 

 

ساسازاوا، یوشیاکی

ازشعرای معاصر ژاپن

ترجمه: دکتر هاشم رجب زاده

 

 

وارث و میراث

 

مرد دنیا طلب از غایت نادانی  خویش

 

ببرد با خود از اینجا چو رود سوزی چند

 

من ازآن رندم و قلاش که ناخوش بروم

 

از مقامی که در او دم زده ام روزی چند

 

هر که میراث مرا  بیند  از این پس گوید

 

داد  بر  وارث خود  ابن یمین  گوزی چند

 

 

امیرفخرالدین محمودبن

امیریمین الدین طغرای مستوفی فریومدی

معروف به

ابن یمین فریومدی

 

 

در هردوجهان

 

 

درهردوجهان تراست شاهنشاهی

 

با  حکم  قضا  اگر  کنی   همراهی

 

القصه    زهی    رتبه    ظل اللهی

 

گر آنچه خداخواسته باشد خواهی

 

 

حکیم افضل الدین محمد مرقی کاشانی

معروف به

بابا افضل کاشانی

 

 

هرساعتم اندرون بجوشد

 

هرساعتم  اندرون بجوشد خون را

 

و آگاهی  نیست  مردم   بیرون  را

 

الا مگر  آنکه  روی  لیلی  دیدست

 

داندکه چه دردمی کشدمجنون را؟

 

 

حضرت مصلح الدین

 سعدی شیرازی

 

عیب برای انسان

 

 

 برای انسان

 

عیب نیست که حقش تاخیر افتد،

 

 عیب آن است که

 

 چیزی را که حقش نیست بگیرد

 

 

امیرالمؤمنین

 

حضرت امام علی

 

 علیه السلام   

 

 الامالی جلد 1 صفحه ی   76      

 

غم دلبستگی ما

 

ای وای،  در این  دارفنا،  خستگی  ما

 

چیزی   نبود،  جز  غم   دلبستگی  ما

 

چون ساعت رفتن برسد،الفت هستی

 

صد پاره  شود، با همه   پیوستگی ما

 

ما جمله، اسیران من ومائی خویشیم

 

اینجاست،همان علت صد دستگی ما

 

افسوس، که با قیدتعلق خبری نیست

 

ز  آزادگی    مطلق و     وارستگی  ما

 

نیک و بد  تقدیر، که  تغییر پذیر  است

 

تغییر شود،  پستی و   برجستگی  ما

 

این عقربه  تند زمان  است،  که  خندد

 

بر راه   دراز و،    قدم    آهستگی   ما

 

در  عین   جوانی ،   بشگفتند   یکایک

 

پیران   جهاندیده،   ز بشکستگی   ما

 

 

رحیم

 معینی کرمانشاهی